Po belfersku…
Nazwa ta wzięła się ze średniowiecznego systemu kształcenia od terminującego ucznia pod okiem mistrza - rzemieślnika. Zadaniem ucznia podczas tego czasu jest chłonięcie wiedzy, obserwacja działania i praktykowanie działania według wskazówek doświadczonego mistrza. Czyż nie jest to kwintesencja każdego nauczania? Po co nam nazwy: couching, tutoring, mentoring, skoro mamy terminowanie i czeladnictwo.
Praca z tekstem ikonicznym to obowiązkowy element na języku polskim. Afisze teatralne to doskonałe i sprawdzone przez nas niejednokrotnie narzędzie do pracy z lekturą. Odczytywanie symboli, aluzji i kontekstów doskonale uporządkowuje wiedzę uczniów, jednocześnie otwierając ich głowy na nowe, często zaskakujące pomysły.
Zdałam sobie sprawę, podczas czytania odpowiedniego rozdziału książki Radosława Kotarskiego, że sama uwielbiam tę metodę. Uwielbiałam jako uczennica, choć stosowałam ja nieświadomie, uwielbiam jako nauczycielka.
Książka jest fenomenalna - „Włamać się do mózgu” Radka Kotarskiego, wyd. Altenberg.
Grzegorz Przemyk – osoba mi bliska, o której już kilka razy na blogu pisałam. „Żeby nie było śladów” to film z 20… nakręcony na podstawie reportażu (który polecam jeszcze bardziej) Cezarego Łazarewicza o tym samym tytule, który przedstawia kulisy zabójstwa, a przede wszystkim śledztwa i procesu zamordowanego młodego maturzysty.
Wcale nie jesteśmy zaskoczone, że przedstawienia ukochanego Teatru Muzycznego uplasowały się w „złotej dziesiątce” najlepszych spektakli 2022 roku według rankingu Jakuba Panka, dziennikarza i wydawcy Wirtualnej Polski.
Przy okazji omawiania „Roku 1984” omawiałam z maturzystami pojęcie językowego obrazu świata.
Stało się, niemal co chwilę słuchamy w stacjach radiowych Sanah „ Nic dwa razy się nie zdarza” z tekstem W. Szymborskiej. Po tych: „no sorry”, „hardcorowo pada deszcz”, „cappuccino niesłodzone”, „kawka na wynos”, tekst poetki jest jak wytchnienie, jak wyjazd na świat z mrocznego tunelu. I trzeba Sanah przyznać, że bardzo szanuje ten tekst, na swój sposób się z nim identyfikuje.
Dawid Ogrodnik to aktor przez duże A. Po raz pierwszy zachwycił mnie w „Chce się żyć”, następnie w „Ostatniej rodzinie”, „Ojcu” czy „Cichej nocy”. Nie inaczej jest z rolą księdza Kaczkowskiego, którą zagrał w filmie „Johnny”.
Wszystkim na te święta życzymy zatrzymania się w biegu. Odetchnięcia świeżym powietrzem. Dziecięcego rozmarzenia i tej radości, która tylko dzieciom towarzyszy, gdy wypatrują pierwszej gwiazdki na niebie.
