Trudny i pracowity początek roku szkolnego

Koniec sierpnia to dla nauczycieli czas powrotu do pracy. To moment przygotowania szeregu dokumentów, a także zaplanowania pracy z konkretnymi klasami.

Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi po raz pierwszy „na Wolnym” w Poznaniu

 Shelagh Stepehnson stworzyła bardzo dobrą sztukę, która daje  realizatorom, ale i widzom, szansę współuczestniczenia w wielopoziomowym materiale. Jest to sztuka, która chciałoby się samemu napisać. „Nie tak gorzka jak myślisz, nie tak słodka jak myślisz”.

„Pomoc domowa” Wrocławskiego Teatru Komedia na Placu Kolegiackim

Jak co roku w wakacje Miasto Poznań oraz Teatr Muzyczny organizują akcję Teatr#NaWolnym. W tym roku udało mi się zdobyć bilety (a to trudna sprawa) na spektakl „Pomoc domowa” Wrocławskiego Teatru Komedia.

„Knit Wit” (A guzik z pętelką!) – poplątana gra słowna!

Gry planszowe znów cieszą się ogromną popularnością. Są one doskonałym pomysłem na miły wieczór z przyjaciółmi. Ostatnio ze znajomymi zagrałam w nową grę – „Knit Wit”, która w Polsce zaistniała dzięki wydawnictwu Cube Factory of Ideas. Uważam, że można ją również wykorzystać na lekcjach w szkole.

Łódź w „Ziemi obiecanej”

W 1896 roku Władysław Reymont przyjechał do Łodzi, by zebrać materiał do swej nowej powieści o rozwoju przemysłowego miasta. Gdzie zbierał wszelkie informacje? Przesiadywał w kawiarniach, prowadził nocne życie, ale kiedy wracał do swojego pokoju, pisał, wypalając dziesiątki papierosów. Opowieści o fabrykantach usłyszane w łódzkich kawiarniach inspirowały pisarza. Kilka miesięcy notatek wystarczyło, by po powrocie do Warszawy, a potem wyjeździe do Paryża, powstała jego najlepsza powieść „Ziemia obiecana”. Najprawdopodobniej pisarz spotkał pierwowzorów swoich bohaterów podczas swego pobytu w Łodzi.

Warszawa okupacyjna

Warszawa okupacyjna, Warszawa powstańcza. Znana z „Kamieni na szaniec” A. Kamińskiego, „Kolumbów” R. Bratnego, z ich ekranizacji, „Kanału” A. Wajdy, „Pamiętnika z powstania …”  M. Białoszewskiego, „Miasta 44”w reż. J. Komasy, „Sierpniowego nieba” I. Dobrowolskiego.

Warszawa – dziwne miasto Tadeusza Konwickiego

Za oknem miasto pod chmurą, jak stara, sczerniała tapeta.

 Miasto, do którego zapędziło mnie przeznaczenie 

z mojego własnego świata,

co go już nie pamiętam

 i coraz rzadziej śnię. 

(Tadeusz Konwicki, „Mała apokalipsa” s.9.)

      Michał Głowiński stwierdził w 1985 roku, że Konwicki jest niewątpliwie najwybitniejszym – obok Białoszewskiego – pisarzem Warszawy w naszym stuleciu. (Michał Głowiński, Labirynt, przestrzeń obcości [w:] tegoż Mity przebrane. Dionizos. Narcyz. Prometeusz. Marchołt. Labirynt, Kraków 1990, s. 164). Cytowany badacz wymienił Warszawę Konwickiego razem z Dublinem Joyce’a, Petersburgiem Biełego, Wenecją Manna, Berlinem Doblina, Nowym Jorkiem Dos Passosa, Amsterdamem Camusa czy Aleksandrią Durella. To nowość – nie tylko dlatego, że mówi się o Warszawie Konwickiego, któremu krytyka literacka przydała etykietę pisarza Litwy. Nowość polega także na tym, że Warszawa tego twórcy ma taką samą wartość literacką jak inne miasta innych pisarzy o światowej sławie.

Warszawa końca lat 70. XIX wieku w „Lalce” B. Prusa

Bankructwo arystokracji, interesy kupiectwa, przełom cywilizacyjny, Izabela Łęcka i Stanisław Wokulski. Oboje poruszają się w innych częściach Warszawy, które pokazane są niezwykle realistycznie. Kiedy idziemy ulicami miasta razem z Wokulskim, postrzegamy ten „dziki kąt” z pesymizmem bohatera. Zwłaszcza kiedy Wokulski przez ulicę Karową dociera na Powiśle.

Poznań w powieściach Małgorzaty Musierowicz

„Most Teatralny, równoległy do Dworcowego, przerzucony jest nad dziesiątkiem torów kolejowych. Kończy sie zielonymi zaroślami, które należą do małego parku, lub raczej zieleńca, zwanego powszechnie Teatralką. Po prawej wąski, cienisty odcinek ulicy Stalingradzkiej przylega do olimpijskiego gmachu Opery z zaśniedziałym Pegazem na szczycie dachu."

Nie, tego miasta nie mogło zabraknąć w naszym zestawieniu. W Poznaniu studiowałyśmy, zamieszkałyśmy i pracujemy. A Poznań to najsłynniejsze miejsce akcji cyklu powieści młodzieżowych a właściwie sagi rodzinnej.

Na zboczach hrabstwa Hamp – powieści Jane Austen

Jest koniec XVIII wieku. Po łąkach i wrzosowiskach hrabstwa Hamp w pobliżu plebanii swojego ojca w Steventon przechadzają się panny Austen, Cassandra i Jane.