Po belfersku…
Aktorze, jeśli chcesz sprawdzić swoją kondycję, zagraj w tym spektaklu! To moja pierwsza myśl po obejrzeniu spektaklu „Teatrzyk Zielona Gęś czyli wstrząs metafizyczny w piętnastu konwulsjach” w Teatrze Animacji. Wysiłek fizyczny, jaki w spektakl musieli włożyć aktorzy, jest ogromny.
Po przeczytaniu książki Moniki Więckowskiej „Nie bój się, wypłyń na głębie…” przez kilka dni nie mogłam dojść do siebie. Po pierwsze dlatego, że domyślam się, iż opisywane tam doświadczenia dotyczą samej autorki. Po drugie, z takim problem boryka się moja znajoma, po trzecie – uświadomiłam sobie, że w moim otoczeniu jest zapewne więcej takich osób. Pomysł jest niezły – dziennikarka chce przeprowadzić wywiad z ofiarą, która mówi, że najlepiej jej emocje oddadzą pisane listy do Pan Boga. Jest ich 20, bo tyle lat trwało piekło mądrej, wrażliwej, wykształconej kobiety.
Dlaczego „Kilka dziewczyn”? chciałam zobaczyć Adama Machalicę. Zobaczyłam bardzo machalicowatego w urodzie, głosie dojrzewającego aktora, który nie do końca chyba połączył się z rolą. Trochę walczył z tekstem, trochę słabo partnerował.
Wisława Szymborska i Michał Rusinek. Duet niezwykłym. Młody doktorant i znana już na świecie poetka. Poetka niezwykła, jedyna w swoim rodzaju, której potrzebny był sekretarz do „szurania papierami”, czyli, najprościej mówiąc, ogarniania rzeczywistości.
Kiedy w czerwcu można odetchnąć po egzaminach i walce o oceny (niestety ciągle to obserwuję) lekcje mogą wyglądać zupełnie inaczej.
Dotarłam do królowej wszystkich metod: metody nauczyciela. Zakłada ona, że każdy z nas może być uczniem i nauczycielem wobec innych i wobec samego siebie. Czy pamiętacie jak często przepowiadaliście sobie nagłos jakiś materiał w celu utrwalenia? To nic innego jak wchodzenie w rolę nauczyciela dla samego siebie! Czy zagadnienie wchodziło do pamięci? Tak. Czy zyskiwaliśmy pewność siebie? Tak. Podobnie wtedy, gdy umawialiśmy się na wspólną naukę z kolegą, koleżanką.
Wszystkim
naszym czytelnikom, bez względu na wiek, życzymy, by w codziennej gonitwie pozwolić
sobie na prawdziwy dziecięcy spokój J
Kasia i Małgosia
To by było świetne: uczyć się bez świadomości uczenia się… Przeważnie czujemy wysiłek tego procesu, trud wtłaczania do pamięci wiedzy. Każdy z nas ma w swoim życiorysie kilka takich sytuacji, kiedy sam nie wiadomo kiedy nauczył się czegoś. Nie miał presji, nie miał granicy czasowej, a połknął dawkę wiedzy w bezproblemowy sposób. Przeważnie jednak stajemy przed wyzwaniem nauczenia się czegoś i sam mus sprawia, że proces jest długotrwały i ciężki. Ci z nas, którzy maja wrodzony talent do szybkiego bezproblemowego uczenia radzą sobie na prawie, medycynie – wydziałach wymagających opanowania szerokiej i wnikliwej dawki wiedzy.
„Pałac pamięci” to starożytna metoda zapamiętywania przypisywana Symonidesowi z Kos, znana także „systemem miejsc” lub „metodą loci”. Chodzi o przyporządkowanie w wyobraźni miejsc pałacu/domu/pomieszczenia do układu, planu materiału, jaki trzeba opanować. Przemówienie wraz ze swoimi elementami, dygresjami można umieścić w wyobraźni na planie domu, gdzie w każdym pokoju stoi obiekt, rekwizyt kojarzony z konkretnym akapitem przemówienia.
Dawno nie byłam w Teatrze Polskim. Już wiem, że to błąd. Polski nie boi się tematów trudnych, nie ucieka od tematów tabu i kontrowersji. Spektakl „Macocha” w reżyserii Błażeja Biegasiewicza podejmuje temat trudny – relacji macochy z pasierbem. Samo słowo macocha językowo brzmi negatywnie. Macocha, dziewucha, babucha. A przecież nie zawsze osoba, która zostaje nową żoną czy partnerką męża, ma złe intencje. Jednak jak ją traktować?
